Archive for December, 2010

OFC heeft het L. Tijsterman Waterwerken Kerst Zaalvoetbaltoernooi voor selecties op haar nam gezet en mocht gisteravond de John Roels-trofee in ontvangst nemen. Dat was de afgelopen 15 jaar nog niet eerder gebeurd en een prachtige, ook verrassende bekroning voor de Oostzaanse formatie. Verrassend omdat stilletjes rekening mee werd gehouden dat Zilvermeeuwen het toernooi op haar naam zou zetten. Tot ieders verrassing gebeurde dat echter niet. Met de geur van de finale in het vooruitzicht maakte Saenden een eind aan de aspiraties van de Meeuwen, al was dat nauwelijks overtuigend. Een doelpunt maakte het verschil. Zilvermeeuwen zakte nog wat dieper in de put omdat in de ‘strijd’ om de derde en vierde plaats SVA de penaltyserie won.

Ook van Assendelft werd gezegd dat een finale er wel eens in kon zitten. Maar de Assendelvers maakten het gisteravond niet waar. Ze speelden gelijk tegen Saenden (0-0), verloren van OFC (1-3), wonnen welisaar van WSV’30 (3-0). Maar omdat OFC met 3-0 van Saenden won werd Assendelft met een minder doelsaldo overvleugeld door de Wormerveerse ploeg. 

Verloor  Zilvermeeuwen de kruisfinale van Saenden, OFC moest de winst in de kruisfinale tegen SVA verzilveren in de penaltyserie. De finale ging vervolgens tussen OFC en Saenden. Noorderbos zette OFC op voorsprong, maar Saenden wist wel langszij te komen. Dat bleef zo tot het laatste fluitsignaal. Er volgde een hectische verlenging van vijf minuten maar er werd niet meer gescoord. Penalty’s moesten uiteindelijk beslissen welke selectie met de John Roels Trofee naar huis zou gaan. OFC bleek de sterkste zenuwen en keeper te hebben. Dus dit jaar blijft de trofee in Oostzaan.

De 38e editie van het Schoolvolleybaltoernooi voor de Oostzaanse basisscholen is vandaag gewonnen door cbs De Korenaar.  De wisselbeker die het afgelopen jaar door de Noorderschool en de Rietkraag werd gedeeld hoeft nu een jaar niet gepoetst te worden, maar blijft lekker een jaar lang schitteren in de prijzenkast van De Korenaar!

Een spannend toernooi was het waar maarliefst 40 teams aan meededen. De Noorderschool kwam met drie teams, De Rietkraag met 8, De Korenaar bracht 12 teams in het veld en De Kweekvijver zelfs 17. Er werd niet alleen gestreden om de wisselbokaal, ook de leraren kwamen in het veld om het tegen elkaar op te nemen. Hier stond de Lerarencup op het spel.

Aan het eind van het succesvolle en bovendien ook goed bezochte schoolvolleybaltoernooi van Volleybalvereniging Compaen kijkt organisator Ruud Dijst met een goed gevoel terug. Hij heeft prachtig, soms leuk fanatieke, wedstrijden gezien. De groepen 4/5 van de scholen speelden circulatie volleybal. Een uitgekiend volleybalsysteem waarmee de jongste sporters het principe van volleybal krijgen aangeleerd. De wat oudere scholieren spelen volleybal op de niveaus 4 (groepen 6/7) en 5 (groepen 7/8). Het was prachtig om te zien hoe de vaardigheden in het spel ontstaan tussen de verschillende niveaus.

Bij de groepen 8 werd het fanatiekst gespeeld. Het ging om de eer van de school immers. Maar er waren ook volleyballers die stelden dat het helemaal niet om de knikkers ging maar om het spel. Machtig om te horen dat Compaen en de scholen niet alleen bouwen aan goeie volleyballers, maar ook aan een nieuwe generatie diplomaten die rekening houdt met de verliezers. ‘Niet op zere tenen gaan staan, want we moeten binnenkort waarschijnlijk allemaal over dezelfde brug richting hoger onderwijs in Zaanstad.’

Beeldvaneendorp-verslaggever Dré Prijs heeft een hele serie interviews afgenomen.  Alle uitslagen worden hier opgenomen, zodra deze beschikbaar komen van de organisatie.

AUDIO

Je kunt hieronder de interviews beluisteren

Met de jongens van winnende school: De Korenaar. Kort nadat ze de wisselbeker van de burgemeester hebben gekregen:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Met Ruud Dijst, Volleybalvereniging Compaen (wedstrijdleider):

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Eerder op de middag met de meiden van de Rietkraag die net een finalepartij hadden gewonnen:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Eerder op de middag met een jonger jongensteam van De Korenaar dat ook een beker won:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

De Foto’s

Bekijk hier de leukste foto’s van het toernooi 

Zit er een foto bij waar jij op staat, dan mag je die zonder problemen downloaden!

DE EINDUITSLAG SCHOOLVOLLEYBAL

VIDEO

Na 15 jaar gaat Herman Wierewijn met prepensioen. Waarschijnlijk zegt u nu: ‘er gaan zoveel mensen met prepensioen, krijgen die ook allemaal een verslag op Beeld van een Dorp?’ Het simpele antwoord: “neen!” Het onderscheidend criterium is ‘bekendheid’. Onnoemelijk veel dorpelingen die bij Ruig Wild en Gevogelte boodschappen doen kennen Herman. Herman kent onnoemelijk veel dorpelingen. Hij is zo goed bekend met zijn klanten dat hij vaak al weet wat ze willen hebben als de winkeldeur openpiept. Het is niet alleen maar 15 jaar Ruig dat hij vandaag achter zich laat. De poelier Wierewijn zit al 48 jaar in het vak. Eerst een hele tijd in een eigen winkel in Amsterdam-Oost. Maar daar veranderde de wijk nogal en ging de vaart een beetje uit de winkel. Ook al keek hij met veel plezier op die Mokumse ervaring terug, hij stopte net op tijd. Na enige tijd kwam hij bij Ruig omdat ze daar iemand met zijn ervaring verschrikkelijk goed konden inzetten. Eerst in Alkmaar maar uiteindelijk ook in Oostzaan. Aanvankelijk had Herman het in Alkmaar wel naar zijn zin en een ‘verhuizing’ naar Oostzaan leek hem in eerste instantie niet zo aangenaam. Maar na al die jaren dat hij in het dorp heeft gewerkt poetst hij graag al het voorbehoud van destijds alsnog de winkel uit. Het beviel buitengewoon.

Of het moeilijk is om te stoppen? Herman kijkt met die ietwat meewarige blik in de ogen. “Tja, ja en nee.” Ja omdat hij toch eigenlijk ook wel erg verknocht is aan zijn werk bij Ruig. Nee, omdat hij nog zoveel andere noten op zijn zang heeft. Hij wil nu eindelijk meer tijd kunnen steken in al zijn hobbies. En hij heeft nog wat verbouwingen uit te voeren. Het eerste dat hij gaat aanpakken is ‘de keuken thuis’. Waarom verbaast ons dat helemaal niet? Het zal hem makkelijk afgaan, want ooit was hij timmerman, maar uiteindelijk vond hij dat toch niet het leukste werk.

De laatste jaren heeft hij verschillende veranderingen meegemaakt. Herman heeft het altijd leuk gevonden om klanten te adviseren. Hoewel hij een uitstekende opvolgster heeft, zal Ruig Wild en Gevogelte aan het Zuideinde dat nog wel gaan missen. Die enorme productkennis en bevlogenheid waarmee hij zijn werk deed. Is hij nou echt helemaal weg, of komt hij af en toe, als de drukke tijd (zo rond de Kerst) aanbreekt. “Nou, dat zou best nog eens kunnen”, zegt Herman. “Ik sluit het niet uit dat hij dan weer even meewerkt”, zegt commercieel manager Michael Ruig. “Andere vutters doen dat ook wel, maar uiteindelijk hangt het niet alleen van Herman af, maar ook wat mevrouw Wierewijn er van vindt.” Duidelijk is wel dat de deur voor Herman openblijft.

Klanten zullen hem zeker missen. Dat bleek wel vandaag tijdens Herman’s laatste werkdag. Het was een komen een gaan van klanten. Er was een mevrouw die de winkel binnenkwam. Ze liep linea recta naar de toonbank. “Ja, ik heb helemaal niets nodig hoor, maar ik moet toch even afscheid van je komen nemen.” Intussen was er in de winkel een tafel neergezet waar allerlei lekker hapjes stonden. “Herman wilde zijn klanten tracteren”, zegt Michael Ruig.

AUDIO

Beluister hier de interviews met Herman Wierewijn en Michael Ruig:

Herman Wierewijn:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Michael Ruig over Herman:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Het ontgaat u misschien volledig, maar momenteel is er sprake van een massale ganzen exodus. Sinds Koning Winter het sappig gras heeft ondergesneeuwd hebben zij het helemaal gehad in ons kikkerland. Het vrolijke gegak in de buurt van de Stootersplas zal binnenkort niet meer gehoord worden. Alsof ze zeggen: ‘bekijk het maar, wij gaan naar zonniger oorden’ zag BveD-verslaggever Dré Prijs vorige week al vluchten, nee, wolken ganzen het Twiske verlaten.

En snel gaat het. Vogelonderzoekers van het SOVON telden zich een slag in de rondte. In de Oostkustpolders in Vlaanderen werden soms meer dan 10.000 ganzen per uur gemeld. Vooral Kolganzen en Brandganzen. Voor een belangrijk deel van de getelde ganzen was Vlaanderen slechts een tussenstop, want zuidwaarts ging het, richting Noord-Frankrijk.

Sneeuw is de belangrijkste oorzaak. Het pak is te dik. Ganzen kunnen niet bij het gras. “Dat kost te veel energie”, stelt het SOVON. Kennelijk meer energie dan dat hele roteind naar Frankrijk vliegen. Hoewel een gans daar waarschijnlijk zijn ‘hand’ niet voor om zal draaien. Uiteindelijk vliegen ze waarschijnlijk sneller dan de topduif van Wies Imming.

Wisse dood

Ze kunnen daar in het zuiden het gakkend gevogelte maar beter waarschuwen dat ze beter niet naar Frankrijk vliegen. We doelen niet op het gevaar gepikt te worden door een foie gras-producent, u weet wel dat goedje waar Jort Kelder geen hap van neemt, behalve als we even niet op hem letten. Nee hoor, een hele kudde jagers staat klaar aan de Noord-Franse grens om hele vluchten ganzen neer te maaien. Dat zegt Rob Vogel (‘what’s in a name’) van SOVON. Niet alleen ganzen worden daar geschoten, ook eksters en eenden.

Het gevolg is dat er waarschijnlijk teveel trekvogels om zeep worden geholpen. Franse vogeldeskundigen hebben daarom de eigen regering verzocht om de jacht tijdelijk te verbieden. Het is onduidelijk of de Franse regering hierop zal ingaan. Dus met een beetje (wat een walgelijk eufemisme in dit verband) pech is een deel van de ganzenplaag volgend jaar verdwenen in magen van onze zuiderburen. Gâkverdomme!

Mijn kerstgedachten gaan altijd uit naar zo’n 36 jaar geleden. Eerste Kerstdag werd bij ons thuis gevierd toen we getrouwd waren. Dan kwamen alle opa’s en oma’s en een tante met haar man en vader en moeder. Mijn schoonvader en ik  haalde elk een paar op. Als je had gezegd ik kom je om tien uur ophalen zaten ze om 9.00 al klaar. Eenmaal bij ons in huis was het puur gezellig zo met die oudjes. De bolknakken en Lapass ongematteerd en niet vergeten de sigaretten stonden toen nog op tafel. Ze waren er dus de hele dag. Ook mijn opa was er toen nog bij. Het was zijn laatste Kerst dat hij er bij kon zijn. Het jaar er op was hij ziek en na de kerst ging hij het ziekenhuis in, kwam er niet meer uit en stierf 6 januari. Een dag voor mij om nooit te vergeten. Go, wat mis ik die man. We hebben wat afgepraat in dat godvergeven  ketelhuis met al dat asbest. En hij heeft me veel heel veel verteld.

Maar goed als die oudjes dan ‘s-middag het diner hadden gehad - ze wilden op de middag warm eten – dan was het gezellig aan de tafel. Al die blije gezichten  was mooi om te zien. Na het eten moesten ze even rusten, opdat ze de middag weer fit konden beginnen. De avond stond de tafel aardig vol met veel kerstbrood en vele andere dingen. We hadden dat er wel voor over. Er komt ook een eind aan zo’n dag.  Dan bracht mijn schoonvader het stel weer naar huis. Als ik dan thuis kwam en even op de bank ging zitten, met me voeten op de tafel, en even aan niets denken, geweldig was dat. Er was slechts een klein narigheidje: … de kamer stonk heel erg naar rook, ook dat hoorde er toen bij. Er werd wat afgepaft.

Nu zijn ze er niet meer, allemaal weg en als dan de feestdagen er aan komen moet ik altijd hier even aan terugdenken aan de tijden met die oudjes, hoe geweldig ze het vonden om dit te kunnen mee maken. Daar deden we het voor. Zo ook mijn opa, daar denk ik dan aan terug dat hij er toen niet meer bij was. Voor mij momenten om hier even bij stil te staan.

Ik wens een ieder een gezellige feestdagen toe en een goed Nieuwjaar.

Mijn Opa Siem

Mijn opa was een sterke vent
Een echte man van het land
Luxe heeft hij nooit gekend
Wel eenden, kippen op zijn land

Alsof hij net nog voor me stond
Zie ik zijn gezicht, bruinverbrand
Net gedraaid shaggie of pruimpie in zijn mond
Eenden en kippen eieren in zijn hand

Hij zei niet veel, maar als hij sprak
Dan werd z’n werk stil gezet
Het leek dan alsof de zon doorbrak
Met ogen vol ondeugd en pret

Zijn hart voor dieren was heel groot
Hond Max kwam er eens aan
Viel in zijn schoot
Ontroerd liet hij hem begaan

Schaterlachend koeterwaals
Kleine baby Siem op zijn knie
Ook al zei oma meermaals
“Doe nou niet!” – “Jij, Siem”

Ik denk nog heel vaak aan die opa van mij
Soms lijkt het alsof hij hier is
Dat maakt me dan stiekem een klein beetje blij
Zodat ik hem even niet mis

Oostzaan heeft nog strooizout voor één of twee rondjes. Dan is het echt op en is het dorp afhankelijk van de verdeling van het beschikbare zout door het Regionale Zoutloket. “De gemeente heeft de beschikbare zoutvoorraad aangemeld bij het zoutloket”, zegt de heer E.  Jochems (coordinator openbare ruimte). Alle gemeenten hebben dat moeten doen.

We hebben de heer  Jochems natuurlijk gevraagd of Oostzaan wel voldoende zout heeft ingekocht. “Binnen de beperkte capaciteit van de oude gemeentewerf is dat wel het geval”, stelt Jochems. Bij die oude werf is gewoon veel minder opslagruimte dan bij de nieuwe gemeentewerf die in februari in gebruik wordt genomen. Jochems verwacht daarom voor de toekomst een grotere zoutvoorraad te kunnen aanleggen. Dat is natuurlijk mooi, maar het is te hopen dat ook andere gemeenten voldoende inkopen, zodat straks niet het dorp Oostzaan heeft ingekocht voor de regio en dus de dupe wordt van haar eigen ruimere zoutvoorraad. Volgens Jochems wordt het allemaal eerlijk verdeeld. “Hoofdwegen moeten nu eenmaal wel goed begaanbaar blijven, ondermeer voor hulpdiensten. Daar houdt het regionale loket wel rekening mee.”

Nu nog voor één tot twee rondjes zout. “Oostzaan gaat zuinig met de beschikbare zoutvoorraad om. Als het op is gaan we scherp zand op de doorgaande routes strooien om het geheel wat stroever te maken.”  Dat scherp zand krijgen de particuliere nu al als ze naar de gemeentewerf gaan voor zout. Want ook deze voorraad is inmiddels uitgeput.

De KunstGreep komt in het Quinnessbook of Records vanwege de grote hoeveelheid ijspegels. Oostzaan wil natuurlijk opvallen en dat doe je met bijzondere kerstversiering. We hadden in de Kerkbuurt al prachtig kerstbomen op zijn kop in de lantaarnpalen. Erg gezellig hoor! Maar dit slaat werkelijk alles. Een ijspegel is nog tot daar aan toe, maar meteen een hele gevel over de volle lengte volhangen is op zijn minst wat ‘overdone’. En ook nog even het hoekje om. Zover je kunt kijken, pegels, pegels, pegels(…). Waarschijnlijk de eerste meevaller voor het nieuwe college in een tijd van bezuinigingen. Advies: graag verzilveren voor de dooi intreedt!

Gelukkig is bij de bouw van de KunstGreep er al rekening mee gehouden. Er moest in het bestek een ijspegel-opvang worden opgenomen. Als daarop was bezuinigd zou zo’n pegel eenmaal op overgewicht met donderend geweld een niets vermoedende voorbijganger voorgoed aan het kerkplein kunnen vastspiezen. Dat kan nu niet, want de bovenverdieping staat een beetje naar achteren, waardoor er een richel is ontstaan. Waarschijnlijk treft een pegel nu niemand.

Nog een paar dagen en de ramen van De KunstGreep zijn helemaal bedekt en kunnen niet meer open. Wie wil dat ook met deze koude?

(de foto’s zijn gemaakt door Dré Prijs)



De Kerstvakantie kon niet beter beginnen: er viel zoveel sneeuw dat een aantal kinderen van het Zaaneiland op de 1e zaterdag meteen begon met het bouwen van een heuse ijsbar. Er werd hard gewerkt, bijzettafeltjes van sneeuw gebouwd en een ingebouwde koelkast gemaakt. Sommigen kinderen vergaten zelfs te lunchen. Lichtsnoeren werden opgehangen en zuurstokken werden in de muur geprikt. Na 6 uur bouwen was ‘ie klaar. In de tussentijd waren buren uitgenodigd voor de koek en zopie. Eerst moest er nog een hoeveelheid gluhwein en chocomelk worden ingeslagen en de kinderen bedachten een goed doel voor de opbrengst: de ijsbeer in nood.

Om 17 uur ging de ijsbar open, het liep storm! Gedurende 1 uur genoten ruim 40 buren van de warme gluhwein en chocomelk. Toen kreeg iedereen koude vingers en tenen en werd de bar (voorlopig) gesloten. De opbrengst: 60 euro, genoeg voor de ‘adoptie’ van 3 ijsberen via het WNF !!
Missie volbracht!

Artikel en foto’s zijn aangeleverd door Truus Vegter
Op de foto staan: Iris, Lois, Sam, Ivan, Tom, Melvin, Rowan, Nienke, Jasper, Sander, Jacob.

Laatste Nieuws
Advertentie
Nieuwscategorieën
Archief